ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹਰਮਨ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੀ ਸੀ।
ਹਰਮਨ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਨੌਕਰੀ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦੇਵੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਹੁਤ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।”
ਮਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਬੋਲੀ, “ਪੁੱਤ, ਮੈਨੂੰ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।”
ਹਰਮਨ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਣ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਫੋਨ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਘੱਟ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਂ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਸੋਚਦੀ ਕਿ ਅੱਜ ਸ਼ਾਇਦ ਪੁੱਤ ਦਾ ਫੋਨ ਆ ਜਾਵੇ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਰਮਨ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਫੋਨ ਆਇਆ ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਤਬੀਅਤ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜੇ ਉੱਤੇ ਦੇਖਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਿਹੀ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ।”
ਹਰਮਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ।
ਉਸਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਨ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ ਸਮਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ।
ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰਮਨ ਨੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ:
“ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਾਡੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਰਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।”
